alles begon met twee blanco vellen papier

Niet lang na het overlijden van Christophe zat ik samen met Lisa aan de keukentafel.

Zij was 15. Ik was 44.

Ons leven was van de ene dag op de andere volledig veranderd.

Terwijl de wereld rondom ons gewoon verder draaide, voelde het alsof de tijd voor ons was blijven stilstaan.

En toch was er ook iets veranderd. Voor het eerst besefte ik hoe kostbaar tijd eigenlijk is. Hoe vanzelfsprekend ik altijd had gedacht dat er nog zoveel later zou zijn.

Later voor die reis, later voor die droom en later voor mezelf. Tot ik plots besefte dat later helemaal niet vanzelfsprekend is.

Die dag nam ik twee blanco vellen papier. Eén voor Lisa en één voor mij.

En ik vroeg haar niet wat ze later wilde worden. Ik vroeg haar wat ze nog wilde beleven.

Welke dromen ze had, welke plaatsen ze ooit wilde zien. Welke dingen ze nog wilde proberen en waar ze gelukkig van werd.

Klinkt simpel maar was heel moeilijk …

Dat blad bleef in het begin vooral leeg. Niet omdat we geen dromen meer hadden, maar omdat we ze even kwijt waren.

Verdriet neemt niet alleen iemand van je af. Het neemt soms ook een stukje van jezelf mee. Je moet opnieuw leren voelen waar je nog blij van wordt, waar je nog van droomt en wat je nog graag zou willen beleven.

Die twee blanco vellen papier waren het begin van onze eerste bucketlist. Klaar om af te vinken.

De eerste tattoo werd geboekt. De eerste concerten kwamen op de planning. Na negen jaar stapte ik opnieuw op een vliegtuig richting vakantie.

Er kwamen nieuwe dromen. Dromen van verre reizen. Van nieuwe ervaringen. Van dingen die vroeger misschien te spannend, te moeilijk of te ver weg leken. Niet omdat het verdriet verdwenen was. Maar omdat we leerden dat verdriet en leven naast elkaar kunnen bestaan.

Dat je iemand ongelooflijk hard kunt missen en tegelijk opnieuw kunt genieten. Dat je kunt huilen en lachen op dezelfde dag. Dat je stap voor stap opnieuw herinneringen mag maken, zonder de oude los te laten.

Onze bucketlist werd daardoor veel meer dan een lijst met dingen die we wilden doen. Zoals ik al zei werd het een kompas van een heel nieuw hoofdstuk.

Vandaag hangt die bucketlist er nog altijd. Sommige dingen hebben we al mogen afvinken. Andere wachten nog op het juiste moment. Maar het mooiste wat die twee blanco vellen papier ons hebben gegeven, is niet wat we allemaal gedaan hebben. Het is de manier waarop we opnieuw naar het leven zijn beginnen kijken.

Misschien wil ik maar één ding meegeven. Wacht niet op "later". Niet op het perfecte moment. Niet tot alles klopt.

Neem vandaag eens een blanco blad. Schrijf erop wat jij nog wilt beleven. Groot of klein. Dichtbij of ver weg.

En zet daarna die eerste stap. Want uiteindelijk zijn het niet de dromen die ons leven veranderen... maar de momenten waarop we beslissen er eindelijk voor te gaan.

Liefs,

Anne